ԱՆՁՆԱՏՈՒՐ ՀՐԵ ՏԱՐԵՐՔԻՆ

Ես խավարում էի… ցուրտ մշուշում… խարխափելով որոնեցի, գտա պայծառ Լույսը, գտա Արևը… Ես ճեղքեցի խավարը, մշուշը, սլացա դեպի Արևը…. սահուն ճախրանքով մոտեցա Արևին, փարվեցի, գրկեցի նրան, պայծառացա Լույսով, ջերմացա Արևով, բայց… Արևն ինձ այրեց… հոգիս տարալուծելով իր ջերմի մեջ՝ սիրտս խորովեց… Արևimagesն ինձ ասեց.
-Դու կարող ես ջերմանալ ինձնով, բայց ոչ երբեք գրկել… ես քոնը չեմ, Արևը միայն քոնը չէ…
Ես մոխրացած սրտով, ու արդեն անհոգի… անձնատուր եղա տարերքին, Արևի հրե տարերքին…
Facebooktwittergoogle_pluslinkedin